[ وَصاحِبُ النِّيَّةِ الْخالِصَةِ نَفْسُهُ وَهَواهُ مَعَهُ مَقْهُورَتانِ تَحْتَ سُلْطانِ تَعْظيمِ اللّهِ تَعالى ] معرفت واقعى به حق ، علت تجلى عظمت حضرت او در قلب است ، تجلى اين عظمت باعث مىشود كه غير حق در نظر انسان كوچك يا به صورت هيچ و عدم گردد ؛ در اين‌صورت انسان چون غير خدا نمىبيند ، نيّتش جز براى خدا نمىشود و راهى هم براى خلوص نيّت و صدق نيّت جز راه معرفت نيست و وقتى انسان به اين منزل و الا رسيد ، يعنى غير به كلى از نظر او محو شد و عظمتى جز عظمت حق در ميان نماند ، حكومت اين عظمت با كمال قدرت و رحمت نفس و هوى را مقهور خود كرده و جايى براى ورود شوائب به ميدان نيّت نمىگذارد در اين منزل با عظمت است كه صفتى براى نيّت جز صفت صدق و خلوص نمىماند . خداوندا ! ما هنوز به تماشاى حضرت تو موفق نگشته‌ايم ، ما هنوز به محضر مقدس تو راه پيدا نكرده‌ايم ، بين ما غائبان و حاضران درگاه در تمام شؤون حيات فرق است ، ما در حالت غيبت به سر مىبريم و در اين غيبت است كه همه چيز غير تو را حاضر مىبينيم ، لذا همه چيز پيش ما عظيم است و ما هر كارى را مىخواهيم انجام دهيم به نيّت غير تو انجام مىدهيم و اين كمال بدبختى ماست ، راستى ما بدبختيم كه هنوز نتوانسته‌ايم در اعمال و رفتار و حركات و سكنات خود يك بار نيّت صادقانه داشته باشيم . خداوندا ! به عزت و جلالت دست ما را بگير و ما را به